بوی عود

بوی عود

بوی عود

سلام و شادباش به مهارتویی های عزیز“بوی عودعود یا داربوی،

که در اوستا وهوکرته (Vohukereta) و در پهلوی هوکرت (Hukart) نامیده شده‌است، تکه چوبیست بریده شده از درختی خاص که در جزایر هند و چین

می‌روید، و چون آن را می‌سوزانند دودی خوش‌بو از آن حاصل می‌شود.

عود در کشورهایی چون هند و چین بیشتر در آیینهای مذهبی سوزانده می‌شود.

این ماده از گذشته تاکنون در ایران نیز به عنوان خوش‌بوکننده استفاده می‌شد.

من در این مقاله بوی عود چیست/ برای نوزاد/بوی عود برای زن باردار/خاصیت بوی عود با شما هستم . سپاسگذارم که مهارتو را انتخاب نمودین.

بوی عود

چرا عود خوشبوست؟

دلیل خوشبو بودن دود عود ساختار تشکیل دهنده مواد موجود در آن شامل

آلدئیدها، کتون‌ها و استر‌ها است که با روش‌های علم شیمی نیز قابل تولید هستند.

امروزه شرکت‌های سازنده عود به دلیل گران تمام شدن مواد طبیعی اولیه عود،

حجم بالایی از اسانس و مواد صنعتی را در عود‌ها می‌گنجانند که با سوزاندن

عود باعث آزاد شدن مقادیر زیادی سرب در محیط می‌شود و نه تنها مفید نیست

بلکه به سلامتی آسیب می‌رساند.

بوی عود

پس همواره باید در انتخاب عود دقت شود تا عود‌های ساخته شده از

مواد تقلبی خریداری نشود؛ بهترین روش تشخیص عود طبیعی از صنعتی

این است که عود‌های سنتی نسبت به انواع اسانس‌دار بوی ملایم‌تری دارند.

عود از مواد گیاهی معطر تهیه می‌شود و برای ایجاد حالت خمیری و چسبندگی

غالباً با اسانس‌های روغنی ترکیب شده و به شکل‌های مختلفی مانند مخروطی یا

چسبیده به تکه چوب­های بامبو یا مواد دیگر تهیه می‌شود. دو نوع عود وجود دارد:

قابل اشتعال و غیرقابل اشتعال. عودهای قابل اشتعال با شعله آتش می‌گیرند،

می‌سوزند و زبانه می‌کشند و خاکستری از آن برجای می‌ماند که آهسته

می‌سوزد (دود می‌کند) و دودی خوشبو تولید می‌کند. برای استفاده از عودهای

غیرقابل اشتعال به منبع گرمایی دائم و مخصوص مانند شعله‌ی یکنواخت یا

تکه زغالی بزرگ لازم است.

بوی عود

 

از زمان مصر باستان مردم به دلایل مختلفی- از دلایل معمولی گرفته تا مقدس،

عود می‌سوزاندند (و همچنان ادامه دارد). مثلاً مصری‌ها برای پوشاندن

بوهای ناخوشایند زندگی روزانه – 5000 سال پیش رول دئودورانت وجود نداشت

– و همچنین دور کردن شیاطین و خشنود کردن خدایان با رایحه‌های دلپذی

ر عود می­سوزاندند. در بسیاری از قبرهای واقع در مصر گلوله‌هایی از

مواد معطر رزین کشف‌شده که حاکی از آن است که عود برای زندگی

پس از مرگ نیز کاربرد داشته است. بابلی‌ها هنگام عبادت برای پیشکش به

معبد از عود استفاده می­کردند. این کار از بابل به یونان (احتمالاً در مورد

معبد شهر دلفی شنیده‌اید) و رم گسترش یافت.

عود

 

چون سطح ساز بربت از چوب پوشیده شده ست، در زبان عربی آن را عود نامیده‌اند (العود در زبان عربی به معنای چوب است). به باور برخی پژوهشگران موسیقی مانند اکارد نوبوئر (Eckhard Neubauer) این واژه در اصل عربی شدهٔ واژهٔ «رود» فارسی می‌باشد که هم نام دیگر بربت است و هم به معنای سیم در سازهای زهی می‌باشد.منبع ویکی پدیا

برای دیدن بقیه مطالب وب سایت مهارتو به قسمتهای زیر مراجعه بفرمایید.

منبع: مهارتو

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.